Canada

Tot op de huidige dag zwerven er nog beren en wolven door de uitgestrekte bossen van dit enorme land met de afmetingen van een continent. Canada, dat na de Sowjetunie het grootste land ter wereld is, heeft een oppervlakte die 250 maal zo groot is als die van Nederland. Daarbij telt het echter nauwelijks het dubbele aantal inwoners. Het is een gigantisch en onderbevolkt land met vrijwel onbeperkte mogelijkheden. Een idee van de grootte van Canada geeft het feit dat de Trans Canadian Highway over een lengte van wel 8000 km loopt, van Newfoundland in het oosten naar Yukon in het noordwesten. Een trein heeft er niet minder dan vier dagen en vijf nachten voor nodig om van oost naar west door het land te rijden. Vier vijfde van Canada is zo goed als onbewoond. Natuurliefhebbers kunnen er dagenlang door de bossen en de onafzienbare toendras zwerven, zonder ook maar een mens legen te komen. Wat het klimaat betreft, is Canada een land van contrasten die al even enorm zijn. In de winter kan de thermometer in het poolgebied in het noorden dalen tot -62°C. In de steden in het zuiden lopen de temperaturen tijdens zomerse hittegolven soms op tot meer dan 35°C. Kenmerkend voor het klimaat in het binnenland zijn de koudegolven uit het ijzige noorden, die zich voortzetten tot in de Verenigde Stalen. In de zuidelijke provincies, de graanschuur van het land, kunnen ze tot laat in het voorjaar voorkomen, vaak vergezeld van zware sneeuwstormen. Verreweg de meeste Canadezen wonen in een smalle strook langs de grens met de Verenigde Staten, vooral in de provincies Ontario en Quebec. Driekwart van de bevolking woont in een stad, en meer dan de helft in een van de drie miljoenensteden Toronto, Montreal en Vancouver. Het huidige Canada is als onafhankelijke staat lid van het Gemenebest van Groot-Brittannië en zijn voormalige overzeese bezittingen. Het merendeel van de Canadese bevolking bestaat uit de nakomelingen van Engelse en Ierse (circa 10 miljoen) en Franse (7 miljoen) immigranten. De meeste Franssprekende Canadezen wonen in de provincie Quebec, het voormalige Nouvelle France. De oorspronkelijke bewoners zijn veruit in de minderheid; er leven nog slechts 368.000 Indianen en 25.000 Eskimos. Daarnaast treft men in de steden minderheden aan van de meest uiteenlopende herkomst, immigranten uit bijvoorbeeld Zuid-Europa en allerlei ontwikkelingslanden. Het economische centrum van het land begint als een smalle strook bij de stad Quebec. Deze strook wordt langs de Saint Lawrence steeds breder en strekt zich in zuidwestelijke richting uit tot voorbij de oevers van het Ontariomeer. Ten oosten van dit verstedelijkte gebied vindt men de uitlopers van de Appalachen tol het Péninsule de Gaspé. Ook de heuvelketens van Nova Scotia en Newfoundland maken deel uit van dit oeroude middelgebergte. Het Canadese Schild, dat geologisch gezien het hart van het land vormt, is het overblijfsel van een al in de oertijd geërodeerd plooiingsgebergte. Het beslaat een oppervlakte van meer dan 4,65 miljoen km2. Deze enorme landmassa van vlakten en lage heuvels, bedekt met bossen en meren, omvat Labrador, grote delen van Quebec en Ontario, de noordelijke prairies van Manitoba en Saskatchewan, en de Northwest Territories. Het Canadese Schild bevat waardevolle delfstoffen. De talrijke meren, heuvels en moerassen zijn, in tegenstelling tot de rotsbodem eronder, in geologische zin heel jong. Ze zijn ontstaan tijdens de ijstijden, toen 97% van het huidige Canada bedekt was met enorme gletsjers.
Het zuiden van de provincies Alberta, Manitoba en Saskatchewan maakt deel uit van de grote continentale vlakte die zich in de Verenigde Staten voortzet. Eens waren hier onafzienbare prairies; nu zijn het wuivende tarwevelden, zover het oog reikt. Het westen bestaat uit bergland. Verscheidene bergketens lopen evenwijdig aan elkaar van de grens met Alaska naar het zuiden. Het hoogste punt van de bergen langs de Grote Oceaan ligt in het uiterste noordwesten: de met eeuwige sneeuw bedekte Mount Logan (6050 m), die de op een na hoogste berg is van Noord-Amerika. Hij wordt wat Canada betreft op de voet gevolgd door de Mount Waddington (4042 m) in het zuiden van Brits-Columbia. De westkust van Canada is sterk geleed, met diepe inhammen, zeearmen en fjorden. De talloze eilanden en landtongen vormen de toppen van een verdronken kustgebergte, dat op sommige plaatsen wel 2000 m boven de zeespiegel uitsteekt. In dit dun bevolkte kustgebied is de havenstad Vancouver, Canadas toegangspoort tot de Grote Oceaan, het belangrijkste centrum. In de uitgestrekte toendras van het noorden wonen voornamelijk kleine groepen Eskimos. Dit onherbergzame land is moeilijk bewoonbaar te maken, alleen al omdat alle gebouwen er op lange palen moeten worden gefundeerd anders zouden ze immers s zomers door het smeltende ijs langzaam in de permanent bevroren bodem wegzakken. De rijkdom aan rivieren en meren heeft overigens de ontsluiting van het land in belangrijke mate bevorderd. Jagers, trappers en pelshandelaren konden vanuit de Saint Lawrence via het labyrint van rivieren en meren tot diep in het binnenland doorstoten, zonder dat ze daarbij grote stukken over land hoefden te reizen. De Saint Lawrence is een van de belangrijkste waterwegen ter wereld. Tussen 1954 en 1959 is de rivier uitgediept en van sluizen voorzien, zodat zeeschepen tot op de Grote Meren kunnen komen. Een groot gedeelte van het internationale zeetransport verloopt via binnenhavens als Toronto aan het Ontariomeer en Thunder Bay aan het Bovenmeer.




< Terug