India

Schrille tegenstellingen in een traditionele samenleving op weg naar industrialisatie zijn kenmerkend voor het dicht bevolkte subcontinent tussen de Himalaya en de Indische Oceaan. Meer dan 835 miljoen mensen leven thans reeds in de federale republiek India, en bij het huidige tempo van de bevolkingsgroei zullen dit er tegen het einde van deze eeuw 1 miljard zijn. De ongebreidelde bevolkingsgroei vormt het kernprobleem van dit land. Zolang hiervoor geen oplossing is bereikt, kunnen ook de bittere armoede, de onderontwikkelde landbouw, de werkloosheid en de verpaupering in de zich tomeloos uitdijende steden niet worden aangepakt. Blijft de bevolking in het huidige tempo groeien, dan blijft ook de inherente tegenstrijdigheid van India bestaan: een van de armste landen ter wereld, maar ook het op negen na grootste industrieland. India, dat bijvoorbeeld vliegtuigen, communicatiesatellieten en krachtcentrales produceert, zou met een stabiel bevolkingsaantal een welvarend land kunnen worden.

De Himalaya vormt in het noorden een natuurlijke grens, een machtige barrière tussen India en het Hoogland van Tibet en verderop China. De bergketens van de Himalaya zetten zich naar het noordwesten voort in de Karakoroem, het gebergte dat de noordgrens van Kasjmir vormt. De lagere berghellingen van de Himalaya ontvangen veel neerslag en hebben dan ook een weelderige vegetatie. Op deze hoogte ligt een van de belangrijkste gebieden voor de theecultuur, de hellingen van Darjeeling in de deelstaat Assam. Het klimaat is hier bijna tropisch door de zomermoesson, die extreem veel neerslag brengt, met records van 10.000 min per jaar. Deze zuidwestenwind bepaalt vrijwel het lot van heel India. Hij waait er van juni tot september en brengt vanuit de Indische Oceaan de onontbeerlijke, maar ook vaak verwoestende regens. Komt de zomermoesson te laat, dan valt er minder regen en als hij helemaal uitblijft, betekent dit voor grote delen van India droogte, misoogsten en hongersnood. De noord-oostmoesson daarentegen, die van januari tot maart vanuit Centraal-Azië waait, brengt alleen in hel uiterste zuidoosten van India regen.

Aan de voet van de Himalaya ligt een uitgestrekt laagland. De Indus, de Ganges en de Brahmaputra met hun zijrivieren stromen door dit gebied. Deze zeer vruchtbare laagvlakten vormen het dichtst bevolkte deel van het land. Het laagland strekt zich over een lengte van 3500 km uit van de Punjab in het noordwesten tot West-Bengalen en Assam. In de vruchtbare aangeslibde vlakte in het oosten wordt vooral rijst, maar ook jute en suikerriet verbouwd. In het hoger gelegen westen bepalen tarwe-en maïsakkers het landschap. De zuidelijke begrenzing van het laagland wordt gevormd door bergketens, zoals de Vindhya, die naar het Hoogland van Dekan lopen. Dit uitgestrekte plateau ligt tussen de met regenwoud begroeide West-Ghats aan de Arabische Zee en de Oost-Ghats (Ghats) aan de Golf van Bengalen. Brede laagvlakten vindt men alleen aan de oostkust.

De koe is het heilige dier van de hindoes. De reden hiervoor ligt voor de hand. Koeien en ossen leveren een wezenlijke bijdrage aan de landelijke economie. Zij worden voor de ploeg gespannen, helpen de rijstvelden om te ploegen en trekken wagens naar de markt. Op veel plaatsen brengen zij ook zware molenstenen in beweging. Naar westerse maatstaven geven deze koeien echter maar weinig melk. In India zijn meer runderen dan in enig ander land. Er is echter niet genoeg voer voor alle dieren, zodat ook hun toestand over het algemeen slecht is. Koeien worden nooit geslacht, althans niet door hindoes, want het hindoeïsme verbiedt het doden van dieren. Dit voorschrift wordt zo streng nageleefd, dat de koeien zelfs in tijden van nood, wanneer de mensen verhongeren, kunnen overleven. In het landelijke India spelen de markten een belangrijke rol. Kleine boeren, pachters en dagloners gaan steevast eens in de week naar de dichtstbijzijnde markt, hoewel zij vaak maar een klein overschot van de eigen teelt te koop kunnen aanbieden en hun waar vaak over grote afstanden moeten vervoeren. Op marktdagen wemelt het van de bonte kraampjes aan de rand van de marktplaatsen. Het marktbezoek wordt ook gebruikt voor de uitwisseling van nieuws en voor de aanschaf van bijvoorbeeld medicijnen, die meestal uit kruiden worden bereid.

In de steden heeft elke wijk haar eigen bazaar, waar levensmiddelen worden gekocht. Veel kleine handelaren en handwerkslieden zijn naargelang hun branche geconcentreerd in bepaalde stadsdelen. De sleutelmakers vindt men in een andere wijk dan bijvoorbeeld de grutters of de pottenbakkers. De ellende is het grootst op het platteland, maar valt in de steden eerder op. Slechts weinigen van de tallozen die het platteland hebben ontvlucht, slagen erin werk in de fabrieken te vinden. De meesten proberen zichzelf en hun gezinnen te onderhouden met ongeregelde kleinhandel of door uit afval dingen te maken, die zij te koop aanbieden. Wie op het platteland zo gelukkig was enige scholing te kunnen krijgen, maakt kans op vast werk bij grote ondernemingen of de overheid. De salarissen zijn daar laag, maar deze arbeidsplaatsen geliefd en verlenen de werknemer veel aanzien.

Een van de kenmerken van een Indiase stad is het weergaloze lawaai. Vanaf de meeste straathoeken klinkt uit luidsprekers schelle muziek, die echter het geschreeuw van straathandelaren niet kan overstemmen. Autos en vrachtwagens schijnen zich slechts onder voortdurend getoeter te kunnen voortbewegen. Aan de algemene kakofonie dragen ook de vele autobussen bij, die bovendien voor grote stankoverlast zorgen. Trossen mensen klampen zich buiten aan de bussen vast. Geluids- en stankoverlast zijn alledaagse problemen, die in het niet verzinken bij de ernstige luchtvervuiling door de industrie. Daar heeft men echter geen geld om deze vervuiling afdoende te verhelpen. De meeste steden bezitten geen zuiveringsinstallaties. Het afvoerwater stroomt in open riolen door de straten. Desondanks blijven de hindoes overal in de vervuilde rivieren hun rituele bad nemen. Ook het vee drinkt dit water, waarin ook nog eens de was wordt gedaan door vrouwen en door de leden van de wasserskaste. Als gevolg van de gebrekkige hygiëne lijden nog veel mensen in India aan ziekten die ook daar reeds lang uitgeroeid hadden kunnen zijn, zoals lepra en cholera.

Het onderwijs en de gezondheidszorg kunnen de bevolkingstoename niet bijbenen. Nog ongeveer 65% van de bevolking is analfabeet. In theorie bestaat er leerplicht en het onderwijs is gratis. Vooral op het platteland echter kunnen veel kinderen niet naar school gaan omdat thuis hun bijdrage aan het levensonderhoud niet kan worden gemist.
Ondanks alle armoede en sociale problematiek is India nog altijd een democratisch land. Tot op heden heeft het leger zich buiten de politiek gehouden en zijn machtswisselingen altijd langs democratische weg tot stand gekomen.


< Terug